To: Osa_exw_aisthanthei@gmail.com
Subject: Μια ιστορία μου’ πες κάποτε κι ακόμα τη κρατώ…
Προσπάθησα να διαβάσω τα κρυμμένα σου λόγια, να γνωρίσω τη ανάγωγη ψυχή σου μα άχρηστες πληροφορίες γέμιζαν τις σκέψεις μου. Όλα όσα οι φίλοι σου δε θα μάθαιναν ποτέ γιατί θα πλημμύριζες ντροπή. Ποτέ δε μας ξεχώρισες, ποτέ δε μας κατάλαβες. Εγώ δίπλα σου υπομονετικά να συγκρατώ όσα μου έλεγες, να τα θυμάμαι τις άδειες μου νύχτες και να δακρύζω από οργή. Ήθελα να σε μάθω, να σε ζήσω, να μοιραστώ μαζί σου κάθε τι δικό σου. Μα η πληγωμένη μου καρδιά πέθαινε. Το παρελθόν σου ανήκει σε σένα και μόνο, δε το διεκδικώ, δεν το κυριεύω. Κράτησε το για σένα και έλα κοντά μου, μαζί μου στο αύριο. Κάποιες καταστάσεις για να τις νικήσεις χρειάζονται δύναμη και ώθηση. Μία διπλή επιρροή που σε βοηθά να αντέχεις. Αν σπάσει, τότε καταστρέφονται τα πάντα. Αισθάνομαι αδύναμος κάποιες στιγμές. Όπως και σήμερα που οι θύμισες και οι σκέψεις μου με κρατούν σιωπηλό. Ήθελα να σου μιλήσω μα δεν είχα το δικαίωμα, ήθελα να σου φωνάξω μη με σκοτώνεις μη με γυρίζεις πίσω. Δε τόλμησα όμως και προτίμησα να φύγω. Σε ένα χαρτί κατέθετα όλα όσα με πονούσαν. Δε το διάβασες, δε στο έδωσα. Δεν ήθελα να αλλάξω τον εαυτό που χρόνια έχτιζες. Δεν ήρθα στη ζωή σου για να σε φέρω στα μέτρα μου, μόνος σου θα προσαρμοστείς, αν το θες, αν με θες. Πολλές φορές χαμήλωνα το βλέμμα μου κάθε που ενημερωνόμουνα για προσωπικές σου στιγμές που δε με αφορούσαν, κάθε που ανέφερες το χθες που δε υπήρξα. Κάποιες άλλες όμως σε κοιτούσα για να μη χάσω τις εκφράσεις σου. Μιλούσες για όνειρα, για μας, για σένα, για τη ζωή που δεν είχες, για τους στόχους που άγγιξες, για τις κορυφές που κατέκτησες, για τους ανθρώπους που αγάπησες πραγματικά, για τις απρόσωπες σχέσεις που στοιχεία του εαυτού σου προσδιόριζαν. Μόνο αυτά με ενδιέφεραν. Ότι έχει σχέση με σένα, για σένα, για μας. Μια ιστορία μου είπες κάποτε κι ακόμα τη κρατώ. Στη σκέψη, στο μυαλό μου, στο κορμί μου που αντέδρασε. Κοίταξε με κλαίω. Μα εσύ δε δίνεις σημασία. Συνεχίζεις να μονολογείς, να μου συστήνεις τις συνήθειες και τα θέλω σου. Εγώ χαμογελώ μα εσύ ανέκφραστος. Αλλάξεις πορεία στο παραμύθι σου, παρασύρεσαι από το πάθος που σώματα σου χάρισαν και μου περιγράφεις συναισθήματα, σκηνές, εικόνες και πράξεις. Γιατί; Δε σου το ζήτησα. Δε το ήθελα. Δε το μπορούσα. Δε σταμάτησες, δε στο επέτρεψε η ορμή σου. Κι εγώ τα μάτια μου στη πόρτα έστρεψα. Ήθελα να φύγω, να μη σ’ ακούω, να μη σε βλέπω. Αισθάνομαι αδύναμος κάποιες στιγμές. Όπως και σήμερα, που οι θύμισες και οι σκέψεις μου με κρατούν σιωπηλό κι ας δήλωνε η ψυχή μου την απουσία της. Δε με κατάλαβες ποτέ. Δεν ήθελες. Ούτε τότε που σου ζήτησα να κρατάς για σένα όλα όσα με φίλους θα συζητούσες. Ο έρωτας σου ήμουν, ο σύντροφος, η αγάπη σου κι όχι κάποιος που κολλητό θα αποκαλούσες.Κι άφηνα το χρόνο να κυλά και να με πνίγει αθροιστικά, να με πληγώνει και να ζει εις βάρος μας. Δεν ήταν λάθος σου, δικό μου ήταν. Κι όσο περνούσε ο καιρός όλο και μεγάλωνε η απόσταση μας. Αυτή που εγώ δημιουργούσα με τη στάση μου. Συγνώμη αν σε πρόδωσα χωρίς να εξηγήσω. Συγνώμη αν σε άφησα να με περιμένεις ενώ ποτέ δε θα ερχόμουν. Δίδυμοι ουρανοί οι κόσμοι μας με σύννεφα κοινά να τέμνονται στη μέση σου γαλάζιου. Ο άξονάς μας. Η δική μας πορεία. Και η σύγκρουσή της έφερε τη βροχή. Μία καταιγίδα μου μόνο τη κάθαρση δεν έφερε, μία πλημμύρα που έπνιξε την αισιοδοξία της ζωής μας κάπου εκεί στη Μεσογείων, έξω από παιδότοπους. Εκεί στην άσφαλτο που άλλαζε χρώμα από το νερό που κυλούσε, από τη διάθεσή μου που περνούσε απέναντι αλλά όχι από τη διάβαση. Με κάθε κίνδυνο να πληγωθεί θανάσιμα. Επιλογή μου, απόφασή σου… μόνο υποθέσεις κάνω. Πόσο κοστίζουν οι στιγμές και με τι τις ανταλλάζεις; Πόσο κοντά στην ευτυχία περνάς και πόσο τη κερδίζεις; Εσύ φταις γι αυτό… Σε σένα το οφείλω… Ένα ευχαριστώ είναι λίγο.
Αναρτήθηκε στις Uncategorized
